ارزیابی نقشه‌های جغرافیایی و دریایی معتبر بین‌المللی درباره‌ سه جزیره‌ ایرانی تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی

نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی

نویسنده

استادیار دانشکده‌ علوم انسانی دانشگاه گلستان

چکیده

در اهمیت موضوع تعلق سه جزیره‌ی ایرانی در خلیج فارس به ایران می‌توان گفت، جزایر خلیج‌ فارس و سرزمین عمان از دوران کهن تا زمان نادرشاه و کریمخان زند تحت حاکمیت و سلطه‌ی بلامنازع دولت ایران بوده ‌است. پس از این دوران با توجه به رقابت قدرت‌های استعماری و تلاش مستمر انگلیس برای نادیده گرفتن حقوق ایران در خلیج فارس و اشغال 67 ساله‌ی جزایر تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی توسط انگلیس و سپس اعاده‌ی حاکمیت دائمی آن‌ها به کشورمان، این جزایر همواره در چارچوب قلمرو سرزمینی ایران بوده‌اند و ادعای امارات، این کشور کوچک حاشیه‌ی جنوبی خلیج فارس در قبال آن‌ها نیز تاکنون ره به جایی نبرده است. علاوه بر آن نقشه‌های مستند و معتبر جغرافیایی این حقیقت را تأیید می‌کنند که جزایر تنب و ابوموسی همواره به ایران تعلق داشتند. «نقشه‌های دریایی» تهیه شده در قرن 18 که بیش‌تر برای راهنمایی دریانوردان و کشتی‌های بین قاره‌ای بود و در آن‌ها کمتر به جنبه‌های سیاسی و اجتماعی امر توجه می‌شد؛ همچنین جزایر خلیج فارس به دو بخش ایرانی و عربی تقسیم می‌شد که همواره سه جزیره‌ی ایرانی ابوموسی، تنب کوچک و تنب بزرگ در قسمت ایران قرار داشت. این نقشه‌های جغرافیایی و دریایی به لحاظ قدمت، اصالت و همچنین اعتبار در عرصه‌ی امروز روابط بین‌الملل نیز مورد عنایت و استناد قرار می‌گیرند. در این پژوهش سعی بر آن است تا ضمن اشاره به کارکرد نقشه‌های جغرافیایی و دریایی بین‌المللی، به‌طور ویژه جایگاه نقشه راهبردی 1886 وزارت جنگ انگلیس درباره ایران و جزایر سه‌گانه‌ی ایرانی در خلیج فارس بیان گردد. سؤال اساسی پژوهش در این است که آیا دلیل و شاهدی در نقشه‌ی ‌جغرافیایی و دریایی معتبر بین‌المللی بر اثبات حقوق سرزمینی ایران در سه جزیره‌ی تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی وجود دارد؟ در این حال روش و یافته‌های تحقیق در پژوهش مذکور توصیفی-تحلیلی و شیوه گردآوری اطلاعات پیمایشی از اسناد و نقشه‌های معتبر و دست اول است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

-Evaluating International Historical Geography Assessment of Maps on Three Iranian Islands: Abu Musa and Greater & Lesser Tunbs

نویسنده [English]

  • N. Tabarsa
چکیده [English]

Islands in the Persian Gulf and the Oman territory since ancient times until Nadir Shah and Karim Khan Zand have unquestioned dominance by the Iranian government. After this period, due to competition and constant efforts by the British colonial powers to override the rights of Iran in Persian Gulf and 67-year occupation of the islands of Greater and Lesser Tunb and Abu Musa by Britain and then restore them to our permanent sovereignty of our country, These islands have always been within Iranian territorial jurisdiction and also United Arab Emirates’ unfounded claims about them will not work. In addition to its authenticity and geographical maps confirmed the fact that Tunb and Abu Musa islands always belonged to Iran. ‘Marine maps’ prepared to guide sailors and ships in the 18th century, most of them were intercontinental. And they paid less attention to the social and political aspects, Persian Gulf islands also were divided into two parts: Persian and Arabic which three Iranian islands of Abu Musa, Greater and Lesser Tunb were always in Iran. These maps and marine In terms of history, authenticity and credibility in the field of international relations today, and documentation are also paid and invoked. This study intends to outline the function of the International maps and marine, particularly the status of the strategic plan of the British War Department about Iran and three Iranian islands in the Persian Gulf are expressed in 1886. A crucial question is whether this studies because evidence to substantiate the prestigious international nautical maps and land rights in the three islands of Greater and Lesser Tunb and Abu Musa there?
 

کلیدواژه‌ها [English]

  • Persian Gulf
  • Maps
  • Three islands
  • Iran
  • Britain
  1. خاطرات نورتکوت ایلی [تبعه­ انگلیس] مشاور حقوقی شیخ خالد حاکم شارجه در سال­های 1970 تا 1972، صفحات 5 تا 7.
  2. طبرسا، نقی. 1387. حاکمیت بر جزایر ابوموسی، تنب کوچک و تنب بزرگ در روند سیاست خارجی ایران، مرکز اسناد و تاریخ دیپلماسی وزارت امور خارجه.
  3. طبرسا، نقی. 1390. جزایر سه­گانه­ی ایرانی در خلیج فارس، پژوهشی تاریخی حقوقی. مؤسسه­ی مطالعات و تحقیقات بین­المللی ابرار معاصر تهران.
  4. گزارش شماره­ 36/201 مورخ 7/11/1349 اداره­ نهم سیاسی  وزارت امور خارجه به نقل از نقشه­های دریایی سال­های 1712-1704-1716-1728-1758-1765-1785-1797-1787-1789.
  5. مجموعه «روابط‌ ایران‌ و انگلیس‌ در خلیج‌ فارس‌، یادداشت‌ها و مکاتبات‌ دولت بریتانیا مربوط‌ به‌ جزایر خلیج‌ فارس‌ از  1928 تا 1934». 1383. تهران، مرکز اسناد و خدمات‌ پژوهشی وزارت امور خارجه.
  6. نامه­ وزارت خارجه ایران به کاردار انگلیس در تاریخ 20 اوت‌ 1928 به شماره P/4509/ 1928_254(آر).
    1. Latin Words & Phrases for Lawyers, 1980. Law and Business Publications Canada, Inc.
    2. Lights and Record Book of the Survey of Persian Gulf by Capitain Haine, 1829.
    3. Lorimer, J.C. 1915. Gazetteer of the Persian Gulf, Oman and Central Arabia IIB, Historical, (Calcutta superintendent Government printed India; published in 1970 by Gregg International Publishers Ltd, West mead, England). 1: 1 A,
10. Marquis of Salisbury, 1888. Enclosing map of Persia to Mr Wolf, No. 64. Public Records Library.

11. Memorandum on The new map of Persia by the Hon, George Curzon, 1892. Vol. XIV.

12. Trigonometrically Survey Made by Order of the United English East Indian co. 1830. by George Barnes Brucks, Commander. H.C. marine.

13. Wolf, 21 Aug., 1888. To Mr Marquis of Salisbury, No. 160. Public Records Library.

14. Wolf, 22 Aug., 1888. Enclosing Map of Persia, No. 105. Public Records Library.

15. Wolf, 22 July, 1888. Enclosing Map of Persia. Public Records Library.

16. Wolf, 7 Sept., 1888. To Mr Marquis of Salisbury, No. 176. Public Records Library.